Bonaventure

DIST. XIX. P. I. DIVISIO TEXTUS.

cst, quoraodo iiidifterens sil magiiiludo Iriuni personarura, quia nec una maior cst alia, nec dnae niaius aliquid quam una \ ncc tres siinul maius aliquid quani singula.

Cap. XII.

I Qiiod Deits ■non esl dicendus Iripiex-, sed Irinvs. I

Praelerea cum Deus dicatur trinus, non taraen debet dici triplex. Ibi eniin non esl triplicilas, ubi sumraa est unitas et indiflerens aequalitas. Unde Augustinus in libro sexlo de Trinitate - ait: «Non, quoniam Deus Trinitas est, ideo triplex putandus est: alioquin rainor esset Patcr solus, vel Filius solus, quam simul Pater ct Filius ». « Cum itaque tantus est Pater solus vel solus Filius, vel solus Spiritus sanctus, quantus est siraul Jater ct Filius et Spiritus sanclus. nullo modo triplex

diceudus est Deus. Non cniin Paler cum Filio cl Spiritu sanclo maior Deus est quam singuli eorura, quia non est quo crescat illa perfectio. Perfedus autem est el Pater el Filius et Spiritus sanctus , et perfectus dicitur Deus singulus eoruni. El ideo Trinitas potius quain triplex dici debet».

« In rebus corporeis non tantura est una, quantum

tres siinul, et plus sunt duae quam una res; in Tri-

nilate vero surama tantuin est una persona, quantum

Ires simul, et tantura suntduae, quantuin una, et in se

iiiflnilae sunt'», quia non est finis inagnitudinis ea-

runi. Ac per hoc aperitur quod supra dixiinus ", scili-

cet quomodo et singula sunt in singulis, et omnia in

j singulis, et singula in omnibus, et omnia in omnibus,

I et ununi in omnibus est, et unum omnia. Ecce iam

i oslendimus sullicienter, qualiter iii Trinitate aliquaper-

I sona aliam noii superel magnitudino.

COMMENTARIUS m M8TINCTI0NEM XIX.

Df aequalitate triuni personarum in Deo, in specie quoad magnitudinein.

Pars 1.

De aequalitate per essentiae vinitatetn probala.

Nunc poslquam coaeternitatem triwm personarum etc.

DIVTSIO TEXTUS.

Terininatis duabus partibus, in quibus Magister egit de his quae pertinent ad essentiae unitatem et personarum pluralitatem singillatim, hic incipit tertia pars, in qua determinat personarum aequalitatem , quae simul respicit ' pluralitatem et unitatem. Et haec pars habet tres partes. In prima proponit. jn quibus consistat aequalitas. In secunda probat spe- <;ialiter, ibi: Nunc superest ostendere, quomodo etc. In tertia, quia in probando propositiones dubias dixerat, in quibus dictio exclusiva generat ambiguita- tem, ideo determinat, qualiter dictiones exclusivae .accipiantur in divinis, infra distinctione vigesima prima: Hic oritur quaestio ex praediciis trahens 07iginem.

Prima pars", in qua proponit ea, in quibus aequalitas consistit, habet duas partes. In prima parte proponit, quod consistit in his tribus: aeternitate, magnitudine et potestate. In secunda, ne crederentur haec tria diversa, ostendit, quod haec sunt idem in Deo, secundo capitulo^: Cumque enumermitur ista quasi diversa etc.

Nunc superest ostendere , quod magnitudine. Haec est^ secunda pars, in qua probat aequalitatem, et dividitur haec pars in duas. Supposito enim, quod in divinis sit aequalitas quantum ad aeternitatem, ostendit primo aequalitatem quantum ad magnitudinem; secundo quantum ad potestatem, infra distin- ctione vigesima : Nunc ostenderc restat, quomodo ali-

Secundo, dato quod sic, utrum sit ibi sumina j incessione. aequalitas.

ARTICULUS UNICUS.

De divinarum per.soimrum aequalMate et eiun proprietalibu.i.

QUAESTIO I.

Utrum in divirm ponenda ■■iit aequalitas.

Circa priinuni, quoii sit ihi aeqaalUas, ostenditur:

1. Primo per illud quod dicitur in Symbolo": >. ' Totae tres personae coaeternae sibi sunt et coae-

quales » .

2. Item, hoc ipsuin ostenditur ratione sic: omnis multitudo reducitur ad unitatem^ ergo omnis inaequalitas ad aequalitatem; sed unitas, a qua est omnis multitudo, est unitas increata : ergo et aequalitas, ad quam reducitur omnis inaequalitas, est aequalitas increata: ergo etc.

3. Item,omne quod perfectionis est, transferendum est ad divina: sed aequalitas est perfectionis in creatura: ergo etc.

4. Item, unum in substantia facil identilatem, iinum in quantitate aequalitatem , unum in qualitale facit similitudinem ^ sed in divinis non tantum est unitas in substantia, sed etiam in quantitate, alioquin non esset ibi perfecta unitas: ergo non tanlum est ibi identitas substantiae, sed et" aequalitas.

Contba: 1. Ubi aequalitas, ibi divisibilitas , quia

simplex simplici non aequatur; sed in divinis non .w "PiiMiest ponere divisibilitatem : ergo nec aequalitatem.

"2. Item, ubi aequalitas, ibi quantitas, quia «proprium est quantitatis, secunduni eam aequale vel inaequale dici*»; sed in divinis non est ponere quantitatem, quia secundum Augustinum " «Deus est magnus sine quantitate»: ergo etc.

3. Item, ubi aequalitas, ibi finitas,quia ibi est commensuratio '", ergo mensura et flnitas; sed in divinis est infinitas: ergo etc.

4. Item, ubi aequalitas, ibi diversitas, quoniam nihil est sibi aequale; sed in divinis est onmimoda unitas: ergo non est ibi aequalitas.

noNci.usio.

Ponenda est in divinis aequadtas, quae consequitur quantitatem virtutis.

Respondeo : Dicendum , quod aequalitas ponitur coiKiusio. in divinis, secundum quod dicitur in Symbolo, et dicit Augustinus ".

' Nonnulli oodd. ul aa bb adiiciunt salis bene parte.

qualitatem reduci ad aequalitatem.

English

[Translation pending]

Notes

[Notes pending]