Bonaventure

DIST. XXIII. ART. I. QUAEST. I.

quod solum ad fugam liaereticorum et non secundum veritatem et proprielatem dicatur persona in divinis.

2. Item , hoc ipsum videtur ratione , quia "per- ^ona nominat particulare el non quodcumque, sed rationalis naturae ; sed a quocumque removetur superius , et inferius : ergo cum in divinis non sit dicere particulare ', similiter nec erit dicere personam.

3. Item, particulare rationalis creaturae est compositissimum inter omnia creata. Nam compositum est ex substantia corporali et spirituali, et rursus corporalis inter omnes videtur maiorem compositionem habere: %Ygo mm persona sit nomen particularis, et hoc summe compositi , et in divinis est summa simplicitas, patet quod in divinis non debet' dici no- men personae.

4. Ilem, vocabula nostra debent respondere Graecis, ut unitas fidei ostendatur; sed Graeci non utuntur vocabuJo prosopon in divinis, quod est idem quod persona: ergo cum ipsi proprius habeant vocabula quam nos", nec nos debemus uti.

Contra: 1. Persona dicitur quasi per sesonans, sive per se unum*; sed per se unum propriissime recipitur in Deo: ergo et persona secundum suum nomen.

2. Item, persona dicitur habens suam naturam i^tellectualem ab aliis distinctam; sed in Deo est ponere habentem naturam intellectualem et ab aliis distinctam, sicut supra ostensum est de pluralitate personarum=: ergo etc.

3. Item, persona nominat mihi ultimum in genere rationalis naturae; sed rationalis sive intelle- ctualis natura est nobilior inter creata^ et rursus, ultimum in illa est completissimum , quia ei nulla

potest fieri additio: ergo si quidquid completionis est, ponendum est in Deo propriissime, patet etc.

4. llem, persona dicit dignitatem. Unde in ecclesiasticis personae dicuntur habentes dignitatem ali- quam notabilem": ergo cum dignitas propriissime sit in Deo, nomen personae propriissime in Deo ponendum est.

Nmnen personae convementer et proprie in clivims dicitur ad significandam distinctionem et proprietalem nobilissimam suppositorum.

Respondeo: Dicendum, quod persona de sui Q"''' *

ratione dicit suppositum* distinctum proprietale ad dignitatem pertinente. Et hoc patet in sua etymologia, et in aequipolle^iti suo.

In etymologia, quia persona dicitur quasi per Pai^e' j se unum ". Per se autem unum proprie dicitur unum, quod est omnino distinctum ab aliis el in se indistinctum ". Rursum , persona dicitur a personando , quasi a se resonando; resonare autem dicitur quod in sono praeeminet aliis ; et ideo persona dicitur suppositum distinctum habens dignitatem, et ratione huius dignitatis, cum deberet per naturam vocabuli dici persona , penultima correpta , dicitur persona , penultima producta".

Similiter ratio huius significationis accipitur ab siminter aequipoUenti in lingua Graeca, quod est prosopon. le"''- Apud Graecos prosopon dicebatur, sicut narrat Boethius '-, homo larvatus, qui quidem solebat fieri in tragoediis: et hoc fiebat propter duo: una ratio erat ad distincte repraesentandum eum, de quo fiebat

2. Ad illud quod obiicitur, quod persona nominat particulare: dicendum, quod particulare de ratione sui nominis importat partem et imperfectionem; sed persona de ratione sui nominis importat completionem ; ideo ponitur in divinis, quamvis non particulare; et bene, quia in divinis nomen speciei proprie dicitur , et nomen generis improprie \

3. Ad illud quod obiicitur, quod persona nominat compositissimum; dicendum, quod hoc accidil, quia individuum rationalis naturae creatae est in genere et ideo multis differentiis distat, cum distinguatm- qualitate; sed in divinis est distinctio sola origine, et praeterea ° non est in genere; et ideo non oportet, quod sit ibi aggregatio differentiarum.

4. Ad illud quod obiicitur, quod apud Graecos" non utuntur aequipollenti, scilicet prosopon; dicendum, quod ratio utendi apud Latinos non tam fuit proprietas quam penuria, quia non habebant quid responderent. Et ratio huius fuit, quia substantia secundum communem usum idem sonat quod essentia; Graeci autem habebanl proprium vocabulum, scilicet hypostasis, quo utuntur: et ideo non sunt coacti transferre, ut nos.

QUAESTIO IL

Utrum in divinis nomine substantiae et subsistentiae convenienler ulendum sit.

Secundo quaeritur, utrum nomen substantiae dici debeat in divinis vel etiam subsistentiae. Et quod sic, videtur. . 1. Augustinus libro quinto de Trinitate': « Deus

absque ulla dubitatione dicitur substantia , vel si f melius appellatur, essentia »

2. Item , tam Boethius ' quam Augustinus de Trinitate dicunt, quod aliorum nominum genera, ut

quae lcgit Graeci. Paulo infra fide mss. el ed. I post habebani

English

[Translation pending]

Notes

[Notes pending]