Bonaventure

DIST. XXIII. ART. I. QUAEST. II.

magnitudo, bonitas etc, transeunt in substanliam: si €rgo substantia non Iransit in aliud, constat substantiae nomen proprie dici ; nam si non proprie , aeque bene diceretur, quod substantia transit in alia, sicut e converso.

3. Item, ratio substantiae secundum Philosophum ' est quod est em per se ; sed solus Deus propriissime est ens per se : ergo nomen substantiae propriissime est in Deo.

4. Item, ratio substantiae secundum Augustinum ■ est dici ad se et absolute; sed ibi est proprie dici ad se, ubi nulla est dependentia: ergo si hoc est in Deo, ergo etc.

Contra: 1. Augustinus septimo de Trinitate': Ad opposi- « Inconveniens est dicere de Deo , quod substet bonitati suae » ; sed si de bonilate , eadem ratione et de qualibet proprietate : ergo , simpliciter loquendo , inconveniens est dicere , ipsum esse sub- stantiam.

2. Item , Boethius in libro de Trinitate * : « Deus non esl substantia, sed supra omnem substantiam » : ergo hoc nomen substantia proprie est in creaturis et non in Deo.

3. Item , hoc ipsum videtur ratione : quia " omne quod substat, habet aliquid inhaerens; sed in Deo non est inhaerens neque inhaerentia : ergo nec substanlia.

4. Item , omne quod substat alii ^ , componitur illi ; ergo ubi non est compositio nec nomen compositionis, ibi nec nomen substantiae: ergo cum in di- vinis non sit compositio, patet etc.

CONCl.USIO.

Subsianlia, quatenus dicit slare per se, non per aliud, proprie dicitur in divinis; quatenus dicit substare accidenli inhaerenli, non admiltilur; quatenus dicit substare sive alii distin- guenti sive alii perficienti, recipitur , sed magis propter imperfectionem nostri intelleclus quam secundum proprietatem divini esw.

Kespondeo : Dicendum , quod nomen substantiae Disiinciio i. a duplici proprietate potest dici, videlicet a per se stando, non per aliud; et ' sic proprie est in divinis, conciusio i. et magis etiam proprie quam in creaturis; vel a substando alii vel aliis , et hoc est ° tripliciter : vel subdisun- alii inhaerenti , et sic falso et improprie dicitur in divinis, quia proprietates in divinis non simtconciusios. accidentes nec inhaerentes; vel alii distinguenti , et sic dicitur in divinis non omnino improprie nec conciniio 3. omnino proprie , quia proprietas illa non inhaeret , sed distinguit ° , et ideo non facit subsistere sive subslare, quasi sub alio stare, sed existere, quasi ab alio esse — et hinc est, quod Richardus dicit in libro de Trinitate '°, quod «melius dicitur existentia quam substantia » — vel quia^subslat alii ut pcr- ficienti , et sic dicitur res naturae substare re- conciusio i. spectu essentiae. Et iste modus magis est circa nostrum intelligere quam circa divinum esse, quia ", sicut patebit in sequenti problemate, ex nostro intellectu evenittalis modus dicendi , non ex proprietale divini esse.

que ( essentia ct substantia ) ad se dicitur , non relative ad ali-

CoNTRA : I . Non intelligimus Deum nisi in crea- m opposituris et per creaturas; sed nominatio Dei est per ^ nostrum intelligere: ergo nullum nomen absolutum omnino debet poni in Deo.

2. Item, quaero, in quo dilTerant nomen substantiae el^ essentiae? Nam substantia aut dicit eo>n- mune, aut suppositum. Si suppositum: ergo superfluit nomen personae; si commune: ergo superfluit

quentibus ipsam. Secundum autom primam considerationcm non est nisi humanitas lantum ; unde si quis interrogaverit, an humanilas, quae cst in Platone, ex hoc quod est humanitas, sit alia ab illa, quae est in Socrate , et necossario dixerimus: non, non oportobit consentire ei, ut dicatur : ergo haec et illa sunt una numero ; quoniam negatio illa absoluta fuit , et inlelleximus in ea, quod illa humanitas, ex hoc quod est humanitas, ost humanitas tantum... Dicemus ergo, quod hoc est quiddam sensibilc, quod cst animal vel homo cum materia et accidentibus , et hoc est homo naturalis ; et hoc est quiddam , quod est animal vel homo consideratum in se ipso secundum hoc quod est ipsum , non acccpto cum eo hoc quod est sibi admixtum , sine conditione communis aut proprii aut unius aut multi, nec in efTectu nec in respectu etiam potentiao, secundum quod ost aliquid in potentia; animal enim cx hoc quod est animal , ot homo ex hoc quod ost homo , scil. quantum ad definitionem suam et intellectum suum absque considerationo omnium aliorum, quae comitantur illum , non est nisi animal vel homo » elc. Cfr. S. Thomas, de Entc et essentia. — In conclusione argumenli fide vetustiorum mss. et ed. I adiocimus et.

English

[Translation pending]

Notes

[Notes pending]